Blog > Komentarze do wpisu
Wady zgryzu

O piękny uśmiech trzeba zadbać

 

Zgryz kształtuje się przez wiele lat i każdy etap w rozwoju dziecka ma znaczenie dla prawidłowego ustawienia zębów. Wszelkie wady są zauważalne już w momencie wyrastania zębów, a więc w bardzo wczesnym dzieciństwie. Im wcześniej zostaną wykryte, tym łatwiej je zniwelować.

 

— Jeśli każdy ząb styka się z dwoma zębami przeciwległej szczęki (z wyjątkiem dolnych siekaczy środkowych i górnych trzecich trzonowców, które stykają się z jednym zębem) oraz zęby górne wystają poza zęby dolne, mówimy o prawidłowym zgryzie. Każde inne ustawienie zębów uznaje się za wadę zgryzu — mówi Katarzyna Stupak, logopeda.

Najczęściej występującą wadą zgryzu w Europie jest tyłozgryz, w którym dolna szczęka jest cofnięta w głąb jamy ustnej w stosunku do szczęki górnej. Wśród dzieci spotykane są również inne wady zgryzu tj.  przodozgryz, w którym żuchwa wysunięta jest do przodu i zęby dolne wysunięte są przed zęby górne. — Zgryz otwarty charakteryzuje się patologicznym ustawieniem zębów górnych i dolnych względem siebie, tzn. zęby dolnej szczęki nie schodzą się z zębami szczęki górnej w odcinku środkowym i/lub bocznym. Mamy różne rodzaje zgryzu otwartego: zgryz otwarty częściowy i otwarty całkowity — tłumaczy Katarzyna Stupak. Nieprawidłowością jest także zgryz głęboki, który cechuje się patologicznym ustawieniem siekaczy górnych i dolnych względem siebie, wówczas zdarza się, że zęby górne zbyt mocno zachodzą na zęby dolne i może dochodzić do nagryzania dziąsła. W zgryzie krzyżowym dolne zęby zachodzą na pewnym odcinku na górne.

 

Nie bagatelizuj objawów

Jest mnóstwo objawów nieprawidłowego zgryzu, które można zauważyć już u małego dziecka. — Rodzic powinien się zaniepokoić, jeżeli malec ma otwartą szparę ust z wystającymi, ciągle widocznymi siekaczami, otwarte lub niedomknięte usta z wysuniętą do przodu brodą i widocznym językiem, leżącym za dolnymi zębami lub trzymanym między zębami. Ponadto, jeśli język wpycha się między zęby podczas przełykania śliny, występują duże szpary między zębami, widoczne są stłoczenia zębów, nie ma kontaktu między zębami szczęki i żuchwy lub górny łuk szczęki zachodzi na dolny albo zęby dolne zakrywają górne, należy pokazać dziecko ortodoncie — wyjaśnia. Rodzice powinni także zgłosić się do lekarza, jeżeli zauważą, że rysy twarzy dziecka są asymetryczne, pociecha często pogryza ołówki, długopisy, obgryza paznokcie, wciąga dolną wargę i ją nagryza, nawykowo podpiera ręką brodę, zaciska i zgrzyta zębami, oddycha ustami, ma stale otwartą buzię, wady wymowy, utraciło zęby mleczne przed 6. rokiem życia, ma nadmiernie wysuniętą lub cofniętą brodę.

 

Każda wada zgryzu wymaga leczenia

Każda wada zgryzu wymaga leczenia, ponieważ może nieść za sobą poważne konsekwencje w rozwoju dziecka. Jednak nie każdą leczy się we wczesnym dzieciństwie. Czasami trzeba zaczekać aż malec podrośnie i zmieni się jego układ szczęk. Tyłozgryz leczy się dopiero u dziecka powyżej 10. roku życia, ponieważ dynamiczny rozwój kości w tym wieku sprawia, że terapia trwa krócej. — Gdybyśmy zaczęli leczenie u kilkulatka, z pewnością trwałoby dłużej, gdyż kości małego dziecka rozwijają się w tym wieku wolniej — mówi logopeda.

Poważniejsze wady wymagają natychmiastowego leczenia, gdyż mogą utrudniać funkcjonowanie. — Mogą prowadzić do deformacji twarzy, pacjenci, którym zęby zachodzą wzajemnie na siebie narażeni są na częstsze występowanie próchnicy, choroby przyzębia, rozchwianie zębów, a w przyszłości na paradontozę. Nieprawidłowo ukształtowany zgryz może także negatywnie wpłynąć na jakość artykulacji, zwłaszcza głosek s, z, c, dz ,sz ,rz ,cz ,dż ,ś, ź, ć, dź. Najczęściej spotykane wady wymowy współwystępujące wraz z wadą zgryzu to różne odmiany seplenienia — mówi Katarzyna Stupak.

 

Stały lub ruchomy

Metody leczenia ortodontycznego dobierane są w zależności od wieku pacjenta i rodzaju wady. Leczenie rozpoczyna się najczęściej
w momencie, gdy dziecku zaczynają wyrzynać się zęby stałe (gdy ma już stałe siekacze oraz szóstki). Wady zgryzu koryguje się za pomocą aparatów ortodontycznych: ruchomych lub stałych. — Aparat ruchomy stosowany jest u dzieci do 13. roku życia i ma za zadanie wpłynąć na rozwój kości szczęk, odpowiednio je ustawiając. Nosi się go w nocy i przez kilka godzin w ciągu dnia. Im dłużej jest noszony, tym szybsze są efekty. Leczenie za pomocą tych aparatów trwa 3-4 lata, a kontrole u ortodonty odbywają się co około 3 miesiące — mówi. Aparaty ruchome nie są skuteczne w leczeniu wszystkich wad zgryzu, może zdarzyć się również, że wada powróci do stanu wyjściowego lub nie uda się osiągnąć oczekiwanego efektu (ze względu na ograniczenia w budowie aparatu oraz z uwagi na wzrost dziecka). Dużo większe możliwości daje aparat stały, który umocowany jest na zębach przez cały okres leczenia. — Na powierzchni zęba przyklejane są zamki. Mogą być metalowe, porcelanowe, kryształowe, a nawet złote. Aparat składa się również z pierścieni zakładanych na zęby trzonowe. Między zębami a zamkami przebiegają druty, które podczas wizyt kontrolnych są wymieniane — wyjaśnia.
Czas trwania leczenia jest uzależniony od wady zgryzu i wynosi około 2 lat. Po zakończeniu leczenia ortodontycznego zalecane jest leczenie retencyjne, które utrwala wynik osiągnięty podczas leczenia ortodontycznego za pomocą aparatów. Leczenie retencyjne u osób, które nosiły aparat ruchomy polega na tym, że pacjent nadal przez jakiś czas nosi aparat, ale już bez aktywacji, tzn. bez rozkręcania śrub, doginania drutów. Jeżeli pacjent leczył wadę aparatem stałym, ortodonta po zdjęciu aparatu, przykleja cienki drucik od wewnętrznej strony zębów oraz zaleca noszenie specjalnej płytki, którą zakłada się na noc. Okres leczenia retencyjnego powinien trwać co najmniej tyle, co leczenie aktywne.

 

Nie każdy może mieć aparat

Istnieją przeciwwskazania do rozpoczęcia leczenia ortodontycznego. Należą do nich: nieprawidłowa higiena jamy ustnej, próchnica zębów, braki w uzębieniu, stany zapalenia jamy ustnej, brak motywacji i współpracy ze strony pacjenta, niektóre schorzenia ogólne, duży stopień niepełnosprawności intelektualnej, fizycznej.

Leczenie ortodontyczne nie jest tanie. Kasa chorych pokrywa jedynie koszt aparatów ruchomych, za stałe trzeba zapłacić z własnej kieszeni, pamiętając, że każdy aparat należy wymieniać co dwa lata.
Ceny aparatu stałego w zależności od rodzaju aparatu i wyboru gabinetu wahają się od 1400 do 8000 zł. Najtańsze są aparaty metalowe, najdroższe lingwalne. Wizyty kontrolne kosztują od 80 zł do 300 zł, w zależności od rodzaju aparatu oraz tego co jest wykonywane podczas wizyty.

 

*Katarzyna Stupak, logopeda z warszawskiego gabinetu Soldent przy ul. Spiskiej 2A



środa, 14 września 2011, 21malina
Tagi: Wady zgryzu